Νομίζω πως οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, όπως και γω φυσικά, έχουμε περάσει και συνεχίζουμε να περνάμε δυσκολίες, αγωνίες, χαρές, επιτυχίες, οικονομικές δυσκολίες, άνεση, τσακωμούς, αγάπη, απογοήτευση, θυμό, αρκετό ωχ αδελφισμό και γενικά πολλά αντικρουόμενα συναισθήματα και καταστάσεις σε όλη τη ζωή μας. Πολλοί έχουμε πέσει, έχουμε ξανασηκωθεί, άλλοι γρήγορα, άλλοι αργά, άλλοι ακόμη όχι (Τονίζω το ακόμη…)

Έτσι όμως είναι η ζωή… Όλα γίνονται… Τα πάνω-κάτω, τα όμορφα-δύσκολα και δως του πάλι το ανάποδο.

Αυτό που δεν ξαναγίνεται όμως είναι ίδια μας η ζωή.

Αυτό που δεν γίνεται είναι να μην υπολογίζουμε την ίδια μας τη ζωή, για ένα supercar, για ένα ποτό παραπάνω (και φυσικά είμαστε από τους μερακλήδες που στην παρέα πίνουν), για ένα μπαντιλίκι, για ένα sms ή ένα κωλοτηλεφώνημα την ώρα που οδηγούμε (όλοι το έχουμε κάνει αμέτρητες φορές…)

Αυτό που δεν γίνεται είναι να συνεχίζουμε να οδηγούμε στον δρόμο (κακόχρονος νά’ναι για δρόμος), τον ελληνικό δρόμο, με τις λακκούβες, τις κακοτεχνίες, τις ανάποδες στροφές, τα ελλιπή μέτρα προφύλαξης, λες και περνάμε πίστα gran turismo στο playstation…

Αυτό που δεν γίνεται είναι να ξεκληρίζονται οικογένειες στην άσφαλτο, παιδιά να μένουν ορφανά, μάνες, αδέλφια, σύζυγοι να χάνουν τον άνθρωπό τους στον δρόμο… ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Όσοι πήγαμε στρατό, θυμόμαστε χαρακτηριστικά στην αρχή της θητείας μας, την βιντεο-παρουσίαση με τα τροχαία ατυχήματα (Εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήμασταν στο Πετροχώρι Ξάνθης και μετά την παρουσίαση κανένας φαντάρος εξοδούχος δεν έφυγε με το αυτοκίνητο για να πάμε να διασκεδάσουμε στην Ξάνθη. Κάναμε όλοι δύο μέρες για να μπούμε σε αυτοκίνητο, χωρίς καμία υπερβολή)

Το συμπέρασμα κάθε φορά που ακούμε για ένα τροχαίο ατύχημα είναι τελικά το ίδιο.

Σοκ μια-δυο μέρες και την τρίτη μέρα ξαναγινόμαστε “off πίστας” Ιαβέρηδες (Πανάθεμά μας… οδηγάρες μου…)

Όλα γίνονται.. αρκεί να τα θυμόμαστε, μα το σπουδαιότερο από όλα: Αυτό που δεν ξαναγίνεται είναι ίδια μας η ζωή.