Η πολιτική κριτική αποτελεί βασικό συστατικό της δημοκρατίας. Οι διαφορετικές απόψεις, οι διαφωνίες και ο έλεγχος της εκάστοτε δημοτικής αρχής είναι όχι μόνο θεμιτά, αλλά και απαραίτητα. Υπάρχει όμως ένα σαφές όριο που δεν θα πρέπει να ξεπερνιέται: η διαστρέβλωση των πραγματικών δεδομένων, η δημιουργία ψευδών ή παραπλανητικών εντυπώσεων και η συστηματική καλλιέργεια ενός κλίματος τοξικότητας που τελικά δεν πλήττει μόνο τη δημοτική αρχή, αλλά και την ίδια την πόλη.

Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα παρατηρείται όλο και πιο έντονα στον δημόσιο διάλογο του Πειραιά ένα φαινόμενο που δεν τιμά κανέναν. Με συντεχνιακές λογικές και κρεσέντο λαϊκισμού η αντιπολίτευση και κάποιες συλλογικότητες επιλέγουν την τοξικότητα, τον μηδενισμό σε όλα, επενδύοντας στην πόλωση και στο εμφύλιο πολεμικό σκηνικό στην πόλη του Πειραιά, με ορίζοντα βέβαια τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.

Ένα υποτιθέμενο αντιπολιτευτικό «μπλοκ» συνθημάτων και σλόγκαν, που διαστρεβλώνει και υπερβάλλει… απευθυνόμενο κυρίως στη «συγκυρία» και στο «θυμικό», συνεχίζει απτόητο το… τροπάρι του.

Τα διαδοχικά επεισόδια εντάσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του Πειραιά τους τελευταίους μήνες επιβεβαιώνουν ότι στην αντιπολίτευση ακολουθούν μια στρατηγική πόλωσης και ευθείας σύγκρουσης.

Αντί να αναπτύσσεται ένας γόνιμος διάλογος γύρω από τις ανάγκες και τις προοπτικές της πόλης, επιλέγεται από ορισμένες πολιτικές παρατάξεις, αλλά και από συγκεκριμένες συλλογικότητες και ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια διαρκής προσπάθεια απαξίωσης κάθε πρωτοβουλίας της δημοτικής αρχής. Αυτό γίνεται συχνά, μάλιστα, μέσα από αποσπασματική παρουσίαση στοιχείων, υπερβολές ή ερμηνείες που δεν ανταποκρίνονται στην πλήρη εικόνα των γεγονότων.

Η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται έτσι σε μια ατέρμονη παραγωγή καταγγελιών, εντυπώσεων και συνθημάτων, όπου η πραγματικότητα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου, πριν ακόμη παρουσιαστούν τα πραγματικά δεδομένα, έχει ήδη διαμορφωθεί ένα κλίμα καχυποψίας μέσα από αναρτήσεις, σχόλια και αναπαραγωγή πληροφοριών χωρίς την απαραίτητη τεκμηρίωση.

Δυστυχώς, χρησιμοποιούν κοντόφθαλμες κομματικές σκοπιμότητες για τη συσπείρωση των ψηφοφόρων τους με ακραία σενάρια φαντασίας, θυσιάζοντας, ως αποτέλεσμα, το γενικότερο συμφέρον της πόλης.

Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ορισμένες συλλογικότητες του Πειραιά να εμφανίζονται σήμερα ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της πόλης, βάζοντας συνεχώς εμπόδια και υιοθετώντας τον ρόλο του «Δον Κιχώτη». Όμως, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: όταν ο Πειραιάς βίωνε την εγκατάλειψη, την ερήμωση και την παρακμή, πού ήταν η φωνή τους;

Πού ήταν όταν τα προβλήματα συσσωρεύονταν; Πού ήταν όταν λαμβάνονταν οι αποφάσεις που σήμερα καταγγέλλουν; Γιατί τότε δεν υπήρχε η ίδια ένταση, η ίδια αγωνιστικότητα, η ίδια δημόσια παρουσία;

Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι πολλά από τα ζητήματα για τα οποία διαμαρτύρονται σήμερα δεν αποτελούν αρμοδιότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά είναι αποτέλεσμα κεντρικών κυβερνητικών επιλογών προηγούμενων ετών. Η στοχοποίηση αποκλειστικά της εκάστοτε δημοτικής αρχής για κάθε πρόβλημα δεν συμβάλλει στην επίλυση. Απλώς δημιουργεί εντυπώσεις και αποπροσανατολίζει από τις πραγματικές ευθύνες.

Όταν το μόνο που προσφέρει κάποιος είναι άρνηση, μηδενισμός και υπονόμευση, τότε λειτουργεί ως τοξικός παράγοντας. Αυτός ο τρόπος πολιτικής όχι μόνο δεν πείθει, αλλά απομακρύνει τους πολίτες από την ουσία: τον ειλικρινή διάλογο για το κοινό καλό. Διότι η πολίτευση, τελικά, καθρεφτίζεται και στο πώς αντιπολιτεύεσαι.

Η κοινωνία έχει ανάγκη από συλλογικότητες που ασκούν σταθερή, τεκμηριωμένη και ειλικρινή κριτική, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά ή ποιος διοικεί. Όχι από επιλεκτικές ευαισθησίες και όψιμες αντιδράσεις που εμφανίζονται μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική ή ακόμα περισσότερο μια «ιδεολογική αφήγηση»

Η συνέπεια είναι αυτή που δίνει αξιοπιστία σε μια διεκδίκηση. Και η συνέπεια κρίνεται διαχρονικά, όχι ευκαιριακά.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με την ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης «Πειραιάς για Όλους και για Όλες», με επικεφαλής τον Γιώργο Γαβρίλη, σχετικά με τον χώρο της ΖΑΕΕ / ΑΖΕΛ.

Μέσα από την ανακοίνωση δημιουργείται η εντύπωση ότι τίθεται σε κίνδυνο ένας ελεύθερος δημοτικός χώρος και ότι παρακάμπτονται προηγούμενες αποφάσεις. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική.

Τα πραγματικά δεδομένα

Πρώτον, η ανακοίνωση δεν αποτυπώνει με σαφήνεια το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής. Ο βασικός χώρος της ΖΑΕΕ / ΑΖΕΛ αποτελεί ιδιωτική έκταση, της οποίας τη νόμιμη εκμετάλλευση έχει η DKG Development. Το ζήτημα που τίθεται αφορά μία διαφορετική, όμορη έκταση περίπου ενός στρέμματος, η οποία ανήκει στη ΣΤΑΣΥ και για την οποία η ίδια η ΣΤΑΣΥ προχωρά σε διαγωνιστική διαδικασία. Ο Δήμος Πειραιά δεν είναι ο φορέας που προκηρύσσει ή διαχειρίζεται τον συγκεκριμένο διαγωνισμό.

Δεύτερον, η συγκεκριμένη έκταση δεν υπήρξε ποτέ ιδιοκτησία ούτε παραχωρήθηκε στον Δήμο Πειραιά.

Κατά συνέπεια, η παρουσίαση του ζητήματος ως δήθεν επιλογής ή απόφασης της δημοτικής αρχής δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά δεδομένα.

Τρίτον, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η DKG Development έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για το συγκεκριμένο ακίνητο. Αντιθέτως, είχε εκφράσει τη διάθεσή της να συνδράμει τεχνικά τον Δήμο, εφόσον εκείνος επιθυμούσε να διεκδικήσει την έκταση από τη ΣΤΑΣΥ, μέσω μελετών αξιοποίησης που θα εναρμονίζονταν με τις υποδομές που ήδη αναπτύσσονται στην περιοχή.

Ερωτήματα που γεννώνται

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι λίγες ημέρες πριν από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση πραγματοποιήθηκε συνάντηση της παράταξης του Γιώργου Γαβρίλη με τη διοίκηση της ΣΤΑΣΥ. Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά, το συγκεκριμένο ζήτημα δεν αποτέλεσε αντικείμενο δημόσιας αναφοράς ούτε κατά τη διάρκεια ούτε αμέσως μετά τη συνάντηση. Η μεταγενέστερη ανάδειξή του, με τρόπο που αφήνει να εννοηθεί ότι υφίσταται ευθύνη της δημοτικής αρχής, εύλογα δημιουργεί ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να παρουσιαστεί η υπόθεση στη δημόσια σφαίρα.

Ο Πειραιάς δεν έχει ανάγκη από τοξικότητα!

Ο λαϊκισμός αγκαλιά με τα fake news και τις κατασκευασμένες «πραγματικότητες», χτυπούν ευθέως όχι μόνο την πόλη ως υποδομή αλλά και όλους τους Πειραιώτες

Ο Πειραιάς δεν χρειάζεται άλλη πολιτική ως zero sum game, ανθρώπους που εστιάζουν στα social media και συμπεριφέρονται ως εχθροί, επικοινωνώντας μόνο με φωνές, με μηδενική πρόθεση για συνεννόηση. Με σκέτη τσατίλα για έναν στείρο πόλεμο: «ή εμείς ή αυτοί»…

Την ώρα που η Δημοτική Αρχή διεκδικεί για τον δήμο και τους πολίτες αυτό που τους αξίζει, μέσα σε ένα δύσκολο και ευμετάβλητο περιβάλλον, την ώρα που προχωράνε εμβληματικά έργα πνοής, κάποιοι επιλέγουν αποκλειστικά τον μηδενισμό, την παραπλάνηση, τα ψεύδη, τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και τον εμποτισμό τοξικότητας των πολιτών του Πειραιά, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Περιοχές που για δεκαετίες παρέμεναν εγκαταλελειμμένες αποκτούν νέα προοπτική. Παλαιοί βιομηχανικοί χώροι αξιοποιούνται, σημαντικές επενδύσεις προχωρούν και η πόλη αποκτά σταδιακά μια διαφορετική εικόνα, περισσότερο σύγχρονη και εξωστρεφή.

Είναι απολύτως θεμιτό να υπάρχει διάλογος για το πώς πρέπει να αναπτυχθεί ο Πειραιάς. Είναι θεμιτό να υπάρχουν ενστάσεις, διαφορετικές προτάσεις και πολιτικές διαφωνίες.

Δεν είναι όμως προς όφελος της πόλης να καλλιεργείται διαρκώς η αντίληψη ότι κάθε έργο είναι ύποπτο, κάθε επένδυση αποτελεί σκάνδαλο και κάθε πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής υποκρύπτει σκοπιμότητες. Αυτή η λογική δεν παράγει πολιτική. Παράγει μόνο πόλωση, καχυποψία και διχασμό.

Η τοξική αντιπαράθεση, ιδιαίτερα όταν αναπαράγεται καθημερινά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολιτικές ομάδες και συλλογικότητες που επιλέγουν την υπερβολή αντί της τεκμηρίωσης, τελικά υποβαθμίζει τον δημόσιο διάλογο. Οι πολίτες αξίζουν περισσότερα από συνθήματα, χαρακτηρισμούς και διαρκείς καταγγελίες χωρίς πλήρη αποτύπωση των πραγματικών δεδομένων.

Ο Πειραιάς χρειάζεται μια αντιπολίτευση που θα ελέγχει, θα προτείνει και θα συμβάλλει δημιουργικά. Χρειάζεται δημόσιο διάλογο βασισμένο σε στοιχεία, επιχειρήματα και διαφάνεια. Η πόλη δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την τοξικότητα. Αντίθετα, έχει να χάσει πολύ όταν η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε μηχανισμό παραπληροφόρησης και δημιουργίας εντυπώσεων.

Δυστυχώς το «παιχνίδι» αυτό, τελευταία, «παίζουν» και κάποιες συλλογικότητες.

Μια δυναμική αντιπολίτευση δεν κρίνεται από την ένταση των καταγγελιών της, αλλά από την ποιότητα των προτάσεών της. Και μια δημοτική αρχή θα κριθεί από την διαχείριση των θεμάτων, την σοβαρότητα των συζητήσεων, την τεκμηριωμένη απάντηση επί των ερωτήσεων, αλλά πάνω απ’ όλα για το έργο της και το όραμά της για την επόμενη ημέρα του Δήμου.

Η επιστολή του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΣΤΑΣΥ Αθανάσιου Κοτταρά προς τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη αποδεικνύει του λόγου το αληθές για το οικόπεδο της ΣΤΑΣΥ επί των οδών Αθανασίου Διάκου και Δεληγιώργη. Θυμίζουμε ότι σε αναρτήσεις της η παράταξη «Αλλάζουμε τον Πειραιά για Όλους και για όλες» μιλούσε για έκταση η οποία είχε παραχωρηθεί στο Δήμο, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ισχύει και διαψεύδεται και από την αλληλογραφία.

Από την πλευρά της η DKG Development με επιστολή της προς τον Δήμαρχο ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να συμμετέχει σε διαγωνισμό και σε περίπτωση που περιέλθει στην κυριότητα του Δήμου Πειραιά αναλαμβάνει τη μελέτη για κοινόχρηστο χώρο πρασίνου και τη συντήρησή του για πέντε έτη.

Η επένδυση για το Piraeus Gate γίνεται με επίκεντρο την προστασία της περιοχής και κατόπιν εκθέσεων και εγκρίσεων εργασιών από την Αρχαιολογία.

Η DKG Development στο σχεδιασμό της δείχνει απόλυτο σεβασμό στο χώρο προχωρώντας μάλιστα στην δημιουργία πλατείας με πράσινο, γύρω από την Καμινάδα-τοπόσημο, που θα παραπέμπει σε έναν ελεύθερο χώρο «βιομηχανικού στυλ».

Τα έγγραφα των εγκρίσεων που έχει λάβει από το Υπουργείο Πολιτισμού αποδεικνύουν τη σωστή και προσεγμένη δουλειά που γίνεται προς όφελος του Πειραιά.